Διαβάστε την ανάλυση στελεχάρες των καναλιών. Γιατί το «Next top model» σακατεύει το «The Voice» - Ό,τι δε λέγεται, γράφεται εδώ

Breaking

Post Top Ad

7/11/18

Διαβάστε την ανάλυση στελεχάρες των καναλιών. Γιατί το «Next top model» σακατεύει το «The Voice»



Εντάξει, εντάξει… Η αλήθεια είναι ότι άμα είδες μια φορά ένα talent show είναι σαν να τα έχεις δει όλα. Είναι κάτι σαν τις βραζιλιάνικες σειρές. Πάνω κάτω το ίδιο πράγμα.

Δεν αρνιέμαι ότι κάθισα κάποιες βραδιές να δω αν και ποτέ δεν υπήρξα φαν του είδους. Κάποιες στιγμές μου άρεσαν. Απο την άλλη είναι και η δουλειά μου οπότε «πρέπει» να τα δώ…

Άλλες πάλι ήθελα να ‘’πηδηχτώ’’ από το παράθυρο, ειδικά όταν έβλεπα πραγματικές ‘’δολοφονικές εκτελέσεις’’ αγαπημένων μου τραγουδιών.

Μάλλον θα έχω την ίδια άποψη με πολλούς εκεί έξω. Δεν νομίζω να υπάρχει κάποια εξέλιξη του είδους.

Οι ίδιες μανούβρες, τα ίδια κλισέ, οι ίδιες φωνές και κυρίως τα ίδια τραγούδια. Οι συντελεστές πάλι…

Η όλη φάση έχει γίνει πλέον κάτι σαν αγγαρεία. Εκεί χαμογελώ, εκεί το παίζω καλός, εκεί ρίχνω παράξενους μουσικούς όρους για να πουλήσω πνεύμα και δείξω ότι κατέχω το άθλημα, εκεί ξινίζω τα μούτρα μου για να το παίξω λίγο αυστηρός.

Υποτίθεται ότι οι πρωταγωνιστές είναι οι διαγωνιζόμενοι (λέμε τώρα) στην ουσία όμως είναι η προβολή των κριτών, της εικόνας τους (ειδικά στις επιλογές των τραγουδιών που δίνουν, από ένα σημείο και έπειτα για να δείξουν –τάχα- το ευρύ φάσμα ακουσμάτων που έχουν ).

Το κυρίως όμως θέμα δεν είναι αυτό. Η λέξη κλισέ, έχει γίνει φορεσιά πια σε τέτοια προγράμματα που πριν ανοίξουν το στόμα τους, ξέρεις ήδη από μόνος σου τι θα πουν και τι θα ακολουθήσει. Και όταν λέμε κλισέ, πάμε στο δια ταύτα για το τι εννοώ.

Τραγούδια: Κάθε έντεχνος που σέβεται τον εαυτό του θα διαλέξει ή την ‘’Πυρόγα’’ ή το ‘’Τζιβαέρι’’ κάθε λαϊκός επιλέγει μεταξύ του ‘’βρέχει φωτιά στη στράτα μου’’ και τα ‘’Λαλάδικα’’. Κάθε θαυμαστής της ποπ κουλτούρας στρέφεται προς το ξένο ρεπερτόριο κ.ο.κ (όπως γινόταν παλιά με το αλησμόνητο Whenever, wherever της Shakira).



Το πιάσατε το νόημα. Μιλάμε για μια λίστα συγκεκριμένων 10 -15 τραγουδιών, που κάθε χρόνο ακούς τα ίδια κομμάτια συνεχώς. Λες και το ανθολόγιο της μουσικής αρχίζει και τελειώνει σε αυτά και μόνο.

Αγαπημένη στιγμή, ο ενθουσιασμός της κριτικής επιτροπής στο άκουσμα τους: ‘’Πω πω ρε μεγάλε! Που το θυμήθηκες;’’ Καταγωγή: Εκτός από την ηλικία, πες μας το όνομα σου και με τι ασχολείσαι –κλασικές ερωτήσεις- για να ανοίξουν κουβέντα και να αποκτήσουν οικειότητα με τον διαγωνιζόμενο, τα σκήπτρα της αμηχανίας όμως κρατά το θέμα της καταγωγής.


Δεν πα… να είσαι από την Κέρκυρα (ε, Σάκη;) και ο άλλος από την Κρήτη; Γειτονάκια είμαστε βρε! ‘’Γεννήθηκα στην Νορβηγία και μεγάλωσα στο Κερατσίνι’’. ‘’Σώπα!

Και εγώ από Σουηδία με γονείς από Καρδίτσα. Έλα πατρίδα’’! Ξεχωριστό κομμάτι της όλης φάσης, είναι η άτυπη κόντρα των σκληροπυρηνικών φανς του είδους, που δεν είναι άλλη, μεταξύ των συμμετεχόντων Ελλάδας και Κύπρου.

Ναι, οι βρισιές πάνε και έρχονται ένθεν και ένθεν με τους μεν να κατηγορούν τους δε και δεν μαζεύεται. Από την άλλη, κάθε κριτής που σέβεται τον εαυτό του και μπορεί α σκεφτεί πονηρά, είναι η επιλογή στην ομάδα του να έχει ένα δημοφιλή παίχτη και ένα Κύπριο (εκεί να δεις πως πέφτουν τα τηλεφωνήματα και οι ψήφοι).

Δηλώσεις: ‘’ Η μουσική είναι η ζωή μου, το οξυγόνο μου, το είναι μου,’’ Γεννήθηκα με ένα μικρόφωνο στο χέρι’’, ‘’Πρώτα τραγούδησα και μετά άρχισα να μιλάω’’. Για πάτα λίγο φρένο. Υπάρχει τώρα κάτι πιο κλισέ από τέτοιες συνηθισμένες ζαχαρωμένες δηλώσεις υποψηφίων; Δεν νομίζω.

Ο τρόπος δε που παρουσιάζουν το εαυτό τους είναι λες και αν δεν περάσω στην επόμενη φάση του παιχνιδιού θα σταματήσει η ζωή μου, θα πάθω ανακοπή καρδίας, σβήνουν τα όνειρα μου, χάνεται ο κόσμος όλος. Παιδιά, λίγο πιο χαλαρά να το πάρετε.

Σε ένα παιχνίδι πήγατε απλά και τίποτα παραπάνω.

Οι ώριμοι: Και όταν λέμε ώριμοι μιλάμε για ηλικίες 40 -45-50. Ναι, αυτοί που δεν τους έχει δοθεί ποτέ η ευκαιρία, οι συγκυρίες και η ζωή γενικά για να ξεδιπλώσουν το ταλέντο τους στις 7 νότες .



Το τραγούδι τους πάντα βαρυσήμαντο, με νοήματα βαθυστόχαστα που η ερμηνεία τους συγκινεί τους πάντες, ξυπνά αναμνήσεις και εικόνες, που περνάνε στην επόμενη φάση αλλά κόβονται συνοπτικά μιας και οι δισκογραφικές δεν είναι σε διάθεση να επενδύσουν πάνω τους.

Το γλύψιμο: Έχω όλη σου τη δισκογραφία, μεγάλωσα με τα τραγούδια σου, θέλω να κάνω τη δική σου καριέρα και κάπου εδώ γλιστράς από τα σάλια.

Οι δικαιολογίες: Άτιμο πράγμα ο εγωισμός. Από τη στιγμή που συμμετέχεις οφείλεις να είσαι σε θέση να δεχτείς και την πιθανότητα της ακύρωσης, της αποτυχίας και της απόρριψης. Το αν εσύ πιστεύεις ότι έχεις θεϊκή φωνή, δεν σημαίνει ότι έχουν και οι υπόλοιποι την ίδια άποψη. Και οι δικαιολογίες κάπου εδώ αρχίζουν. Δεν ήμουν σε φόρμα, ήμουν κουρασμένη/νος, φταίει το κρυολόγημα, ο πυρετός, τα κεφτεδάκια που μαγείρευα σε ύπτια θέση πριν το απόγευμα κλπ.

Το χρυσό χάπι: Αγαπητέ κριτή, από τη στιγμή που δεν διάλεξες τον παίκτη, τέλειωσε. Δεν σου άρεσε, τέλος. Όλα τα υπόλοιπα, τα ωραία τα λόγια ενθάρρυνσης είναι παραμύθια. Δεν σου άρεσε και φτάνει. Από το να λες μ@λακίες, καλύτερα να εξηγήσεις με επιχειρήματα τι είναι αυτό ‘’κλώτσούσε’’.

Αλήθεια… θυμόσαστε τον περσινό νικητή; Εγώ όχι.

Κι απο την άλλη βλέπεις ένα φρέσκο προϊόν με φατσούλες όμορφες-εξαιρώ την ποδοσφαιρίστρια που είναι απο μόνη της μια κατηγορία- και τέσσερις κριτές που παίρνουν πολύ πιο σοβαρά απο το κανονικλό τον ρόλο τους γιατί;

Για να μας αποδείξουν πώς αυτό που κάνουν στην ζωή τους είναι σοβαρό. βλέπεις την κιτρινιά, το έλλειμμα παιδείας πολλών κοριτσιών, την διαφορά ανατροφής… την πραγματικότητα στολισμένη απο ένα πολύ καλο μοντάζ και μια σύγχρονη σκηνοθεσία.





nassosblog.gr

Post Top Ad


-->